skip to Main Content

Romy de Veer

“Het maakt me trots dat ik de strijd ben aangegaan en grote stappen vooruit maak” 

Romy de Veer (32 jaar) heeft een heftig verleden achter de rug. Vijf jaar geleden maakte ze mede dankzij FAMEUS een nieuwe start. Ze heeft haar leven nu weer goed op orde en volgt een opleiding tot ervaringsdeskundige in de zorg. 

“Ik groeide op in Sprundel, in een stabiel gezin met mijn ouders en een jongere broer. We leefden in luxe en gingen vaak op vakantie. Op mijn twaalfde betrapte ik mijn vader op vreemdgaan. De geweldigste man ter wereld liet mij in de steek. Daardoor voelde ik me thuis niet meer veilig; al het vertrouwen viel weg. Ook werd ik op school erg gepest. Ik hoorde er niet echt bij (de school was in Oudenbosch en ik kwam helemaal uit Sprundel). Daardoor mocht ik niet meedoen, werd ik als laatste gekozen met gym, en schreven ze lelijke dingen over me. Ik voelde me eenzaam en buitengesloten, thuis en op school. Daardoor trok ik me nóg meer terug en werd ik nóg meer gepest. Wel was het zo dat we paarden aan huis hadden en ikzelf fanatiek was in de paardensport; ik wilde professioneel amazone worden en deed alles om de top te bereiken. Zo kwam ik in een groep waar ik me wél goed thuis voelde. Ik ging heel veel drinken; dan voelde ik me stoer en durfde ik veel. Jaren van destructief gedrag volgden (zelfdestructie, suïcide, borderline). Driemaal per week ging ik uit tot diep in de nacht, al ging ik de dag erop gewoon weer paardrijden. Mijn schoolresultaten bleven echter wel achter; ik haalde de mavo met de hakken over de sloot. 

Toen ik daarna in Deurne de opleiding ‘paardensport en management’ (mbo-niveau 4) ging volgen, begon het pesten opnieuw. Opnieuw veel drinken en zelfdestructief gedrag om er maar bij te horen.  

In Kaapstad (Zuid-Afrika) zou ik carrière gaan maken door in een team te gaan werken met paarden. Op een feest kreeg ik een lijntje cocaïne aangeboden tegen de heimwee. Dat vond ik zo lekker dat ik meteen verslaafd was, ook om te blijven presteren op wedstrijden. Toen dat ontdekt werd, stuurden ze me naar huis. Thuis had ik een hoop uit te leggen. Om mijn ouders gerust te stellen, ging ik in therapie bij De Viersprong in Halsteren. Daar kreeg ik de diagnose borderline en kwam ik in een groep voor jongvolwassenen, 2 dagen per week. Ik voelde echter geen verbinding met mijn groepsgenoten. Ondertussen ging ik door met mijn destructieve gedrag, met drugsgebruik en wisselende relaties. Alle grenzen vervaagden; ik was losgeslagen en zocht overal net het randje op. Ik stond bekend als iemand die altijd meerdere vriendjes had en steeds over de schreef ging; alles om maar leuk gevonden te worden. Uiteindelijk werd dat zelfs normaal, zeker als je door de drank en de cocaïne zo van de kaart bent dat je niet meer weet wat je doet. In die tijd deed ik ook een zelfmoordpoging. Toen een vriendje het uitmaakte, voelde ik mij plotseling zo in de steek gelaten dat ik in paniek voor de trein wilde springen. Zo kwam ik op de crisisafdeling bij Vrederust (Halsteren). Mijn ouders hielden me echter de hand boven het hoofd en bleven ook na het vreemdgaan van mijn vader bij elkaar. Later scheidden ze alsnog, toen mijn vader opnieuw een relatie kreeg. In 2008 vertrok ik in een opwelling naar Egypte, om in het hotel waar ik die zomer op vakantie was geweest in het animatieteam te gaan werken. Toen ik dat beu was, ging ik terug naar Nederland. Daar was ik best goed in: de deur achter me dichtdoen en nooit meer openen. ” 

WRAP als cadeautje 

“In de zomer van 2013 stortte ik in. Ik was op, ik kon niet meer, ik wilde dood. Ik dronk, gebruikte elke dag cocaïne, kreeg oplopende schulden. De hoop op een fijne toekomst leek verder weg dan ooit en ook mijn moeder en mijn broer hadden hun handen van me afgetrokken. Ik zag geen uitweg meer. Maar wilde ik echt niet meer leven? Nee, ik wilde ‘zo’ niet meer leven. Ik wilde rust en stoppen met drank en drugs. Ik verzamelde alle moed en ging samen met Danny (mijn huidige partner, die ik eerder dat jaar had leren kennen) naar de huisarts, die heel begripvol was. Voor het eerst vroeg iemand wat ikzelf graag wilde; dat vergeet ik nooit meer. Ik zei dat ik graag wilde stoppen met drugs. Omdat ik drugs gebruikte als ik veel dronk, stelde de huisarts voor om te proberen te stoppen met alcohol. Daarvoor kreeg ik Refusal; je wordt dan heel ziek van alcohol. Hierdoor dronk ik minder en werd ik niet meer getriggerd om cocaïne te nemen. Met een praktijkondersteuner (POH) maakte ik een plan van aanpak voor de verschillende leefgebieden. Zoals wonen: ik verhuisde naar camping ‘t Oekeltje in Rijsbergen. Het deed me goed dat ik weer in West-Brabant woonde, waar mijn nieuwe huisarts en POH het precies zo oppakten als hun collega’s in Den Bosch. Ook werd gekeken naar mijn financiën, samen met MEE. Dat bleek ingewikkelder dan gedacht. Dat zorgde opnieuw voor veel onrust waardoor mijn hoop langzaam wegebde, maar ik wilde niet opnieuw opgeven.  

Via een vriendin van mijn moeder kwam ik in contact met Centrum FAMEUS. In mijn eerste gesprek met praktijkopleider Jako van Diessen zei ik meteen ‘ik wil ervaringsdeskundige worden!’ Daarop opperde hij om te beginnen met herstelgerichte cursussen en vrijwilligerswerk. Zo kon ik ervaring opdoen en kijken of het vak bij me paste. Ik begon bij de inloop en deed de cursusadministratie. Ook volgde ik de WRAP-cursus (Wellness Recovery Action Plan). Dat vond ik echt een cadeautje voor mezelf, omdat je kijkt wat je nodig hebt om je goed te (blijven) voelen. Ook merkte ik dat meer mensen tegen dezelfde dingen aanliepen; ik was niet raar. Door de kracht die mijn medecursisten uitstraalden, wist ik dat herstel mogelijk was. En door van elkaar te leren, ben ik langzaam gaan groeien. Het begrip en de liefde die ik ervoer, maakten dat ik ook milder naar mezelf werd.” 

Loslaten als levensthema 

“Ik kreeg weer grip op mijn leven en voelde de kracht voorzichtig terugkomen. Zo kon ik steeds een volgende stap zetten. En door mijn succesjes kreeg ik meer veerkracht en liet ik bij tegenslag niet alles vallen. De problemen waren niet gelijk opgelost, maar het feit dat ik ermee bezig was, maakte me weer wat trots op mezelf en gaf rust. 

Ik heb alle cursussen gevolgd en heb er zelf al enkele mogen geven, waaronder als WRAP-facilitator. Zo deed ik veel ervaring op en ontwikkelde ik mezelf verder. In september 2017 mocht ik zelfs beginnen aan de 2-jarige hbo-opleiding ervaringsdeskundige in de zorg (associate degree). In eerste instantie had ik dat losgelaten, waardoor er veel druk van me afviel.  

“Net voor ik bij FAMEUS begon, kwam ik op de wachtlijst voor MBT (Mentalization Based Treatment) bij De Viersprong. Toen ik na een jaar aan de beurt kwam, besloot ik echter door te gaan met FAMEUS, waar ik al veel handvatten aangereikt had gekregen. Dat bleek een goede keus. 

Het thema ‘loslaten’ komt meermalen terug bij Romy. Zo verbrak ze tijdens haar groeiproces enkele contacten, waaronder met een vriendin die ze al 12 jaar kende. “Ik voelde me door haar geremd in mijn ontwikkeling en ze had geen begrip voor mijn situatie. Met pijn in mijn hart heb ik toen de vriendschap verbroken.” Dat gold ook voor het contact met haar vader. “Door zijn problemen ervaarde ik veel onrust. Ook wilde ik me niet meer ondergeschikt voelen aan een ander. Jarenlang deed ik er alles aan om leuk gevonden te worden, maar ik wilde me alleen nog maar conformeren aan mezelf en mijn partner. Door die ruimte te creëren voor mezelf voelde ik me krachtiger worden en kreeg ik langzaam mijn identiteit terug. Steeds vaker dacht ik: “Dit ben ik en dit is wie ik wil zijn”. Bijzonder is ook dat ik na vijf jaar nog steeds bij mijn huidige partner ben. Hij is een enorme steun voor me en bleef altijd naast me staan. Hij gaf me alle ruimte en liet me vooral ZIJN. Voorheen moest ik altijd maar leuk zijn en gevonden worden. Samen zijn we stapje voor stapje aan het groeien.” 

Wondertje 

“In het verleden heb ik mezelf door mijn grenzeloze gedrag echt voor schut gezet. Vooral de dochter van een vriendin van mijn moeder heb ik ten onrechte het leven zuur gemaakt. Daar heb ik later mijn excuses voor aangeboden; ik voelde dat ik dat moest doen. Ze accepteerde het en we hebben het er samen even over gehad, waarbij ze aangaf hoe goed ze het vond hoe ik nu bezig ben. Dat vond ik een bijzonder moment. Ook mijn moeder en broer, die hun vertrouwen in mij hadden verloren, waren weer trots op mij en herstelden de band weer. Vooral toen ze zagen hoe hard ik werkte om mijn leven weer op de rit te krijgen. Ook gebruik ik niet meer en heb ik weer rust gevonden. We hebben nu een heel hechte band. Toen mijn moeder in 2016 hertrouwde met een geweldige man, werd ik gevraagd als getuige. Dat voelde heel speciaal; ik hoorde er weer bij! Het voelt alsof er weer een echt thuis is. Ik ben nu een heel ander mens en ben best gelukkig; echt bizar. Misschien had het wel een reden dat bepaalde dingen in mijn leven zo liepen; daardoor kan ik nu wél doen wat ik het liefste doe. Hoewel mijn moeder het nu financieel veel minder heeft dan vroeger, is zij (en de rest van ons gezin) nu heel gelukkig. Dat is zoveel meer waard dan al dat geld. 

Sinds ik bij FAMEUS werk, lijkt er bij mij een wondertje te zijn gebeurd. Hier waren mensen die mij begrepen en die mij erbij vonden horen. Dat vond ik doodeng, maar heeft wel gemaakt dat ik sta waar ik nu sta. Mijn ervaringen verdwijnen meer naar de achtergrond nu mijn herstel meer op de voorgrond staat. Qua zelfvertrouwen is nog een lange weg te gaan, maar ik zit op de goede weg. Het verschil met vroeger is, is dat ik nu zelf inzie dat er iets moet veranderen. Dat maakt me trots dat ik de strijd ben aangegaan en stappen vooruit maak. Na mijn eerste jaar had ik een 8,7 voor mijn stage; daar ben ik erg trots op. In het eerste jaar ben ik gigantisch gegroeid. Ik heb de juiste weg gelopen. Bij veel dingen denk ik nu: ik kán dit – en ik voel me er goed bij. Nu mijn stage bij FAMEUS is afgelopen, ga ik in september stage open bij Centrum Senioren, voor 18 uur in de week. Het ‘klikgesprek’ was heel positief. Wel wordt het spannend: bij FAMEUS was ik zo vrij als een vogel, en nu kom ik op een afdeling. Het doet veel pijn dat ik FAMEUS nu moet loslaten, want het was mijn opstart en herstel; FAMEUS geeft me ook energie. Maar het is ook goed om ergens anders te kijken; dat wordt mijn uitdaging voor het komende jaar. Wel blijf ik in de gastlessengroep.” 

Werken met paarden 

“De paardensport heb ik losgelaten; wel ga ik na mijn opleiding mogelijk iets doen met de combinatie paarden-ervaring. Mijn droom is: getraumatiseerde paarden koppelen aan mensen met een psychische kwetsbaarheid. Die twee onzekere factoren kunnen samen iets heel moois worden. Paarden kunnen ook goed spiegelen.  
Ik zet mijn herstelverhaal in om anderen te empoweren, waardoor zij ook voorzichtig durven te kijken naar hun eigen herstel. Anderen herkennen zich in mijn verhaal en dit geeft hun kracht. Ik geloof in zelfhulp en bied anderen graag de kans om op hun eigen manier en naar eigen mogelijkheden te werken aan hun herstel. Kijken naar waar iemands kracht ligt en die uitvergroten. Herstellen doe je zelf, maar je hoeft het niet alleen te doen.” 

Back To Top